پشت پرده ناامني هاي شرق كشور

سعيد كربلايي
چندي پيش پس از وقوع حادثه تروريستي جاده بم- كرمان گروهي به نام فداييان اسلام با انتشار بيانيه اي، مسئوليت حادثه را به عهده گرفت ساعاتي چند از انتشار اين بيانيه نگذشت كه بيانيه اي از جانب سازمان جندا... (گروه عبدالمالك ريگي) نيز منتشر گرديد كه در آن اعلام شده بود: «ما به شدت حادثه بم را محكوم مي نماييم و گروه فداييان اسلام- عاملين حادثه دارزين- هيچ رابطه اي با اين سازمان نداشته و اگر قرار است به حركت جندالله بپيوندند بايد از منش و آرمان ما پيروي نمايند».
علي ايحال آن چيزي كه در اين ميان مهم جلوه مي نمايد شائبه ايجاد گروهك جديدي به نام فداييان اسلام بود كه نحوه عمليات تروريستي آنان كاملا شبيه حركت تروريستي گروه جندالله در منطقه تاسوكي بود و اين درست هدفي بود كه طراحان ناامني هاي اخير شرق كشور آنرا دنبال مي نمودند يعني همان فراگير نشان دادن منش گروه جندالله در بين ساير مخالفين نظام و موفقيت سازمان جندالله در جذب نيروي جهادي- بخوانيد نيروي تروريست-، لكن از آنجائيكه خداوند متعال به فضل خويش دشمنان انقلاب اسلامي را احمق قرار داده است پيكره سست طرح جديد معماران ناامني هاي اخير به شدت درهم ريخته و دست اين افراد شرور و تروريست بيش از پيش رو گرديد.
در همين راستا بايد اشاره نمود كه گروه فداييان اسلام هيچ وجود خارجي نداشته و ايجاد آن تنها يك عمليات تاكتيكي رواني در جهت تطهير چهره عبدالمالك ريگي و گروه وي بوده است، چرا كه پس از حادثه تاسوكي و انتشار فيلم جنايت مذكور در سطح كشور هدف جندالله كه همان جذب نيرو و كسب جايگاهي در بين برخي ناراضيان از نظام بود دست نيافتني گرديد و تروريست هاي مسلح عملا شاهد اين قضيه بودند كه نه تنها هدفشان ميسور نشد بلكه افكار عمومي- حتي در بين برخي از مخالفين نظام- نيز كاملا بر عليه آنان موضع گرفته و همگان اينگونه حركات را به شدت محكوم نمودند. لذا طراحان حادثه تاسوكي نياز را در اين مهم ديدند كه طرح استراتژيك خود كه همان ايجاد ناامني در جهت اختلاف افكني بين اقشار مختلف جامعه مي باشد را با تكرار حادثه تاسوكي در دارزين كرمان ادامه دهند. اما نكته مهم در اين بين چرخش تاكتيكي گروه مذكور در معرفي گروهكي موسوم به فداييان اسلام بود تا از قبل تشكيل گروه مذكور سازمان جندالله بتواند با ايجاد يك حركت عوامفريبانه عمليات گروه فداييان اسلام را محكوم نموده و اعلام نمايد جندالله مردم بي گناه را به قتل نمي رساند و انجام چنين كاري توسط فداييان اسلام در منش و آرمان جندالله نمي گنجد. اما اينبار نيز اين نابكاران از خدا بي خبر مايوس گشته و بسان گذشته حركات مذبوحانه آنان به شكست مبدل گشت. نگارنده نيز به جهت تنوير هرچه بيشتر افكار عمومي نسبت به هويت فاسد و جنايتكار گروهك جندالله در اين يادداشت با بيان محورهاي ذيل حلقه گمشده ارتباط جندالله با گروهك ايذايي فداييان اسلام و وابستگي آنها را با سازمان هاي جاسوسي انگليس و آمريكا نشان مي دهد:
1-پس از دستگيري برخي از عوامل جنايت دارزين و باتوجه به اعترافات آنان مشخص گرديد عامل اصلي اين جنايت شرور عبدالحميد ريگي برادر سركرده گروهك جندالله- عبدالمالك ريگي- بوده كه خود وي- عمل جنايت دارزين- نيز در حادثه تاسوكي حضور داشته است. وي هم اكنون متواري بوده و تحت تعقيب نيروهاي امنيتي قرار دارد.
2-يكي از خبرگزاري هاي اينترنتي كشور روز پنجشنبه اعلام نمود طبق بررسي هاي انجام گرفته مشخص گرديد كه ايميل ها و نامه هايي كه هر دو گروه فداييان اسلام و سازمان جندالله براي اين سايت ارسال مي دارند از يك نقطه مشترك واقع در خاك پاكستان مي باشد كه اين خود شاهد ديگري بر اين ادعاست كه پشت پرده اين دو حادثه يك جريان واحد قرار گرفته است.
3-با نگاهي به سابقه شهداي تاسوكي بايد گفت از بين اين 22 شهيد عزيز هيچكدام ازنيروهاي امنيتي و انتظامي نبوده و عاملين اين حادثه نيز علم به اين مطلب داشته اند. چرا كه اظهارات شرور عبدالمالك ريگي قبل از به شهادت رساندن اين عزيزان در تاسوكي- كه در فيلم انتشار يافته از حادثه مذكور موجود است- مويد اين مطلب است كه وي با علم به بيگناه بودن مردم اقدام به ترور آنها مي نمايد. وي در گوشه اي از سخنانش در فيلم مذكور خطاب به نيروهاي امنيتي مي گويد: «... از شما هم مردمي در اين ميان هستند كه بيگناه و بيطرف مي باشند چون شما مردم بيگناه- بخوانيد اشرار و سارقين مسلح- از ما را كشته ايد ما هم مردم بيطرف و بيگناه از شما را مي كشيم...» از طرف ديگر شرور مالك ريگي در اظهاراتي كاملا در تضاد با سخنانش در فيلم جنايت تاسوكي، در مصاحبه با راديوي صداي ايران وابسته به اپوزيسيون خارج از كشور اظهار مي دارد: «حادثه بم را محكوم مي كنم چرا كه در آن عده اي بيگناه به قتل رسيده و منش سازمان ما كشتار مردم بي دفاع و بيگناه نيست». اين تضاد آشكار در سخنان وي نيز دليل ديگري بر اين مدعاست كه كشتار فجيع هموطنان بيگناهمان در دارزين كرمان نه تنها با منش اين گروهك در تضاد نيست بلكه كاملا موافق و عين خط مشي و آرمان گروهك تروريستي جندالله مي باشد.
4-هفته گذشته نيز خبرگزاريها اعلام نمودند كه فرمانده نيروهاي آمريكايي حاضر در افغانستان اظهار داشته است هر يك از نيروهاي طالبان و القاعده حاضر در آن كشور كه به سازمان جندالله بپيوندد از تعقيب نيروهاي آمريكايي در امان خواهد بود. همچنين وي از تغييراتي در سطح فرماندهي گروه جندالله سخن به ميان آورده است. با اين اوصاف بايد گفت آيا باز هم جاي تامل و تعجبي در حمايت نيروهاي آمريكايي از جريان مذكور به جاي مي ماند؟!
در آخر باتوجه به محورهاي فوق هر خواننده فهيمي آگاه مي گردد كه پشت پرده حوادث تاسوكي و دارزين يك جريان و آنهم ايادي پليد سازمان هاي جاسوسي انگليس و آمريكا بوده كه با حمايت هاي مادي و اطلاعاتي خود پوشش امنيتي را براي سازمان تروريستي جندالله بوجود آورده اند تا به خيال واهي خود بتوانند از اين طريق نظام مقدس جمهوري اسلامي را متزلزل نمايند اما زهي خيال باطل چرا كه هر آينه خدا در كمين منافقان است و با نصرت خود دشمنان اسلام را خوار و زبون مي گرداند.

اصول و الفباي رفتار سياسي

نقي عاشوري نيا
مقدمه: برخي بر اين باورند مديريت سياست كشور ميداني است كه هر علاقمندي خواهد توانست رهبري و هدايت آن را در دست گيرد، از اين جهت اداره امور سياسي را بسيار ساده و پيش پا افتاده و آنقدر سبك شمرده كه با لحاظ اندك سوابق و تجارب كاري آن مهم را به دست هر ناآشنايي به امر سياست مي سپارند.
ما در اين مقاله درصدد تعريفي از سياست و چگونگي دامنه و عرصه هاي سياست، كار ويژه هاي سياستراني و در نهايت بيان سيستم حكومتي بر مبناي ديانت، اخلاق و تقوا و تقبيح سياستراني بر مبناي غلبه و سلطه بر ديگران؛ يعني سركوب رقيبان و انجام سياست برحسب تكليف الهي مي باشيم.
واژه سياست:
در مورد واژه سياست و نقطه آغازين آن، بطور كلي تفكرات سياسي به عهد پرطمطراق يونان باستان برمي گردد. اما «علم سياست به عنوان يك رشته آموزشي بنيادين در تفكرات امروزين بشر تا حدي نو است و در طي يكصد سال اخير رشد يافته و با پيدايش مكاتب سياسي در اواخر قرن نوزدهم و اوايل قرن بيستم ميلادي به اوج بالندگي خود رسيده است.
تعريف علم سياست:
علم سياست به تحليل و بررسي جنبه هاي سياسي از پديده هاي اجتماعي و رفتار حاكمان و دولتمردان نظر دارد. براين اساس مركز ثقل بررسي علم سياست بر محور دولت است. عده اي برآنند كه علم سياست را به حكومت اطلاق نمايند. گروهي ديگر به مانند پل ژانت نظر بينابيني از سياست ارائه مي دهد. وي مي گويد: علم سياست در حقيقت آن بخشي از علوم اجتماعي است كه درباره بنيادهاي دولت (اقتدار حاكميت) و اصول حكومت بحث و بررسي مي كند. اما محققاني چون: هارولد لاسول ماكس وبر، برتراندراسل، و هانس مورگنتا همواره بر «سرشت پويايي سياست» تأكيد مي ورزند. اين دسته از دانشمندان معتقدند كه قدرت مفهوم اساسي سياست است و همه شاخه هاي علم سياست را به هم پيوند مي دهد. از طرفي ديويد ايستون بر آن است تا سياست را به «توزيع آمرانه ارزشها براي جامعه» مرتبط نمايد.
البته عده اي از دانشمندان علوم سياسي سياست را هنر «هنر اداره حكومت» و عده اي نيز آن را به فن «فن اعمال سلطه» ياد كرده اند كه از اين مقال خارج است. اما آنچه كه از مفهوم سياست مي توان گفت: سياست را فن و هنر مردمداري بايد دانست. اين تعريف جنبه رفتاري سياستمدار را مدنظر قرار مي دهد. طبق اين تعريف از سياست هر شخصي غيرعالم سياسي اگرچه يك كدخداي روستا باشد مي تواند بر عرصه سياست تكيه زند.
اما آنچه كه خود از مفهوم سياست و مستفاد از سياست مي توان تعريف نماييم عبارتست از: سياست يعني علم قدرت (علم اعمال قدرت مشروع) علم كسب قدرت، هنر حكومت كردن و فن مردمداري، اين تعريف: از مفهوم سياست هم دربر دارنده معناي مثبت از سياست؛ يعني هنر حكومت كردن، فن مردمداري و ايجاد محبوبيت بر دلها و هم به معناي منفي آن، كه به اطاعت در آوردن بي چون و چراي رفتار ديگران برخواسته خويش به هر طريق ممكن مدنظر است.
عرصه علم سياست:
عرصه هاي سياست عبارتند از:
الف) علم سياست؛ دانش و فن تصميم سازي است كه در آن حاكم با استفاده از متدهاي اعمال قدرت و سلطه (مشروع يا غير مشروع) تصميماتي را بر اشخاص (جمعيت تحت سيطره) و قلمرو (سرزمين تحت حكومت) به همراه ابزار حقوقي لازم الاجرا مي سازد. اين تصميم سازي ممكن است توسط حاكم، رئيس اداره، مديريت شركت براي افراد تحت مديريت، كاركنان و كارگران باشد و ممكن است عالي ترين مقامهاي اجرايي و حكومتي اعم از شخص رئيس جمهور، نخست وزير، وزير يا هيئتي از وزيران، فرماندار شهري، و يا نمايندگان منتخب مردم براساس اختياراتي كه به او تفويض گرديده است. براي اداره امور جامعه انجام گيرد، و يا ممكن است توسط تعدادي از سران يا نمايندگان دولتها در صحنه بين المللي و منطقه اي با ايجاد سازماني مشترك و مركب به منظور رسيدن به هدفي مشخص و مشترك؛ فرايند پروسه سياستگذاري شامل اين بخش ها است:
1- درك واقعيات موجود (مبتني بر مطالعه و تحقيق ميداني)
2- تبيين و ترسيم خط مشي ها.
3- بررسي روند تصميم گيري و جهت گيري جريانهاي تصميم سازي.
4- جلوگيري از اتلاف فرصت ها و زمان (سرمايه و منابع انساني).
5- كنترل مجدد هزينه ها و اعتبارات تخصيصي (كنترل بر نحوه توزيع منابع).
6- تأليف خواسته ها: بررسي روند تحقق خواسته ها و انطباق آن با محيط.
7- جلب رضايتمندي و حمايت ها و نيز بيان راهكارهاي مناسب ساختاري به منظور جلوگيري از نارضايتي عمومي و بروز بحران اجتماعي.
ب) اعمال قدرت: يكي از ابزارهاي اجرايي تصميمات سياسي اعمال قدرت است. بي شك در هيچ حكومتي بلكه در هيچ سياستي بدون اعمال قدرت و استفاده از ابزارهاي حقوقي و سازماني رسيدن به سياست ثبات و اداره حاكميت بر كشور و يا حتي يك شركت توليدي، سازمان اقتصادي و يا سازمان بين المللي عملا ممكن نخواهد بود.
ج) تدوين قوانين و مقررات حكومتي: يكي ديگر از ميدان عمل سياست را بايد در صحنه ايجاد قوانين مربوط به اعمال حاكميت جستجو كرد. امروزه حتي در تشكيل و هدايت يك تيم ورزشي با نوعي سياستگذاري، سياستراني و وضع مقررات همراه است.
د) كشف بحرانهاي احتمالي و مديريت خنثي سازي زمينه هاي ايجاد بحران:
بحران چيست؟ بحران پديده اي است حادث، و مي توان بحران را به رخدادي غيرمترقبه و محتمل در آينده توصيف كرد.يك سياستمدار باهوش بايد از اين دو صفت برخوردار باشد: نخست اينكه بحران شناس باشد؛ يعني بحرانها را قبل از وقوع آن پيش بيني نمايد و سياست خود را براساس چنين محتملاتي طرح ريزي و اقدام نمايد. ديگر اينكه به محض وقوع بحران با استفاده از درايت و تدبير خود به رمزگشايي و حل بحران به احسن وجه فائق آيد.
علاوه بر صفات اختصاصي مذكور يك سياستمدار بايد داراي ويژگي هاي عمومي زير باشد:
1- التزام به عدالت و تقوا، كرامات اخلاقي و عزت نفساني.
2- دارا بودن جرأت و جسارت لازم.
3- در رفتار سياسي شهره صداقت در گفتار و درستكاري باشد.
4- طرد اشخاص سخن چين و تفرقه افكن و متملق.
5- داشتن خلوص نيت و هدف فقط براي رضايت خداوندي.
6-مسئوليت پذيري نه رياست طلبي.
7- عامل به قول و وعده خويش و مردمدار باشد.
8- دوستدار علم و دانش باشد.
9-ساده زيست باشد.
10- بدور از تكاثر و زراندوزي باشد.
انواع بحران:
انديشمندان سياسي انواع بحران را به پنج نوع تقسيم كرده اند كه عبارتند از:
1- بحران هويت: عبارت است از اعراض از هويت ملي و فرهنگ سرزميني كه در آن ملتي به دليل پذيرش حاكميت فرهنگي و نفوذ فرهنگ بيگانه هويت يعني اصالت فرهنگي خود را از دست بدهد.
2- بحران مشروعيت: وقتي است كه از نحوه كاربرد اقتدار، نوع ايدئولوژي اتخاذ شده در هيئت حاكمه و در نتيجه حقانيت در حاكميت و اقتدار قانوني نظام در معرض سؤال و نارضايتي عمومي قرار گيرد و نظام سياسي مقبوليت سياسي خود را از دست بدهد.
3- بحران مشاركت: عدم تمايل عمومي نسبت به همراهي با خواسته مسئولان نظام حكومتي
4- بحران رسوخ پذيري: بحران فرهنگي است كه هنجارهاي ارزشي ملتي در معرض آسيب قرار گيرد.
5- بحران توزيع: اين بحران از محروميت اقشاري از جامعه تحت قلمرو حكومت و شكاف اجتماعي ايجاد مي شود.
اهداف رفتار سياسي:
1- جلوگيري از بروز هرج و مرج همراه با ايجاد نظم و امنيت عمومي و برقراري قسط و عدل در جامعه.
2- اجراي قوانين موضوعه.
3- برقراري روابط ديپلماسي با كشورهاي متحد و ساير كشورها و سازمانهاي بين المللي.
4- هدايت جامعه به سمت خداپرستي، وفاق ملي، تعالي، سعادت پيشرفت و كمال و رشد استعدادهاي بشري.
5- ايفاي تعهدات انتخاباتي.
¤ لذا شايسته است در گزينش و انتخاب مديران جامعه و كارشناسان دستگاههاي دولتي ضوابطي معين و ترسيم شده در ارتباط با صلاحيت هاي عمومي و اختصاصي اشخاص بلحاظ كسب مدارج علمي و دانشگاهي و تخصص آنان در انجام وظايف محوله ملاحظه گردد. تا ضمن پرهيز از تخدير سرمايه هاي ملي و سرمايه گذاري دانشگاهها و مراكز علمي كشور، از آنان استفاده مطلوب انجام پذيرد و از استهلاك سرمايه ها جلوگيري گردد.
ابزارهاي رفتار سياسي:
الف- تدبير و هدايت
ب- مذاكره
ج- ديپلماسي
الف) تدبير و هدايت جريان سياسي: با استفاده از ابزار رهبري و اختيارات داده شده و اعمال قدرت لازم به هدايت روند بحران و جريانات سياسي مي پردازد. اين ابزار وابستگي زيادي به تفكر و درايت دارد.
ب) مذاكره: يكي از اساسي ترين ابزار سياستراني استفاده از مذاكره است كه با تمسك به فن جدل و قواعد حقوقي طي جلسات چانه زني و اتخاذ تصميم جهت نيل به خواسته هاي موردنظر انجام مي گيرد. ممكن است دو يا چند جانبه و يا همراه با واسطه هايي انجام گيرد.
ج) ديپلماسي: امروزه اساس روابط بين الملل و بين دولت ها حتي مديران شركت ها و مؤسسات اقتصادي و تجاري برپايه اصول ديپلماسي استوار است. در اين روش با ارسال نمايندگان و معرفي آنان بين دولت ها و شركت ها و مجامع بين المللي به رأي زني و تبادل نظر مي پردازند. آمادگي طرفين يا ورود اشخاص و اطراف ثالث، هماهنگي جريان ها و رسيدن به توافقات اوليه قبل از مذاكره نهايي از وظايف مهم ديپلماسي مي باشد. براين اساس ميزان موفقيت يك قرارداد يا توافق و تفاهمات در اجلاس به ميزان قدرت و توانايي ديپلماسي ديپلمات ها بستگي دارد از طريق ديپلماسي قوي مي توان به اهداف و منافعي دست يافت كه چه بسا از طريق جنگ و لشكركشي و اشغال سرزمين ممكن نگردد.
كار ويژه هاي علم سياست:
عمده كار ويژه علم سياست كشف و مديريت بحران است. بحران هاي سياسي گاه ريشه درايدئولوژي حاكميت دارد. گاه در ساختار حكومت (نوع حكومت) است، گاه ناشي از عوامل اقتصادي و اجتماعي است. و گاه ريشه اي است و گاه گذرا و آني. ما اين مبحث را در بررسي انواع بحران ها پي مي گيريم.
منشاء بحران ها: بايندر در كتاب «بحران ها و توالي ها در توسعه سياسي» خود به اين نكته اشاره كرده است كه بحران ها در نتيجه بروز تناقض بين نقش هاي سه گانه توسعه يعني برابري فرهنگي، (نابرابري فرهنگي)، ظرفيت اقتصادي (نحوه توزيع منابع ثروت) و انفكاك اجتماعي، (شكاف طبقاتي) ايجاد مي شود. از ديدگاه آلموند منشاء بحران يا در ذات هر نظام سياسي است و يا در عوامل محيطي نهفته است و بحراني را كه از ذات نظام سرچشمه مي گيرد. وي بحران را منبعث از نظام ياد مي كنند و در اين بحران نااستواري ها و بحران هاي مزبور ناشي از تقاضايي است كه اقتدار تصميم گيرندگان صاحب منصب (اعم از منصوب يا منتخب) را مورد تهديد قرار مي دهد. اين تهديدات ممكن است در قالب عدم تمكين و مقاومت اعتراض آميز، عدم اطاعت، اعتصابات عمومي و در نهايت ترور شخصيت ها و اغتشاش رخ بنمايند.
نتيجه گيري: منافع ملي و عمومي جامعه اقتضا مي كند كه مديران اجرايي و مجريان نظام تصميم گيري در پاسخ به خواسته هاي عمومي جامعه براي حفظ نظام از بي اعتمادي هاي عمومي نسبت به مسئولين حكومتي، از منافع و علايق شخصي، گروهي و حزبي خود دست برداشته و منافع عمومي نظام را بر منافع شخصي و گروهي و حزبي خود ترجيح دهند. منافع عمومي نظام عبارتند از: 1-استقلال و تماميت ارضي كشور 2- وحدت ملي 3- حفظ امنيت عمومي كشور 4- تمكين به قانون اساسي (مشروعيت و مقبوليت حكومت و پذيرش اقتدار مشروع) از اين جهت هدف عاليه و اساسي سياستراني حاكمان اجرايي بايد براساس اهداف ترسيم شده (حفظ امنيت، نيل به ثبات و وحدت ملي، ايفاي تعهدات اخلاقي و قانوني، رسيدن يكايك آحاد جامعه به پيشرفت و كمالات انساني، رسيدن به اهداف ترسيم شده اقتصادي و در نهايت جلوگيري از هرج و مرج و تمكين زياده خواهان) استوار گردد.
خلاصه بحث
- سياست كوششي است درراه تحقق نظم و امنيت اجتماعي و جلوگيري از بروز هرج و مرج.
- در امر سياستراني تعامل بين دو عنصر عقل (تدبير مدن) اخلاق (تدبير منزل) و ادب (هدايت هاي ارشادي) اجتماعي زمينه ساز بقاي جامعه سياسي است. جامعه سياسي وقتي متعالي است كه افراد آن جامعه وارسته از تمايلات شخصي و گرايش هاي نفساني بوده باشند.
- در بيان سياست ممدوح و مقبوح، سياستي ممدوح است كه برگرفته از ديانت، تقوي، آگاهي به شريعت و احكام ديني همراه با رفتار و انفاس قدسي باشد. سياست لايتنزاع از ديانت و الفت گرفته با اصول اخلاقي است. اخلاق و سياست قرين ضرب يك مخرج و دو عنصر لايتجزا از يكديگرند.
مهمترين دشواري در امر سياستراني در سياسترانان همانا مشكل فقدان اخلاق، رفتار ديني و ايفا به تعهدات اخلاقي است. كه اين بيشتر به فرهنگ مذموم «هابزي» كه او مي گويد: «انسان گرگ انسان است» يعني رفتار سبعيت در سياست را اذعان بلكه تجويز مي كند و ماكياولي كه معتقد است: «به هر شكل ممكن حكومت كن شيطاني يا ايزدمداري نيك و شر نزد سياستمدار و سياستران است او براي اعمال قدرت هرچه صلاح بداند و هر ابزاري را لازم بداند مي تواند به هر طريقي اعمال قدرت كند. هر چند به مكر و دروغ متوسل شود. شايد مشكل اين باشد كه سياست ذاتاً ماهيتي دوگانه دارد و در رفتار سياسترانان رابطه اي مرموز بخود گرفته است و سياستمدار مي كوشد براي حفظ بقاي خويش سياست دو روي يك سكه را اعمال نمايد. مهمترين هدف از سياست در اسلام: در هم آميختن عمل سياسي با اصول نوعدوستي، همگرايي و محبت و مهرورزي، اخلاص در نيت و رفتار (نيت، انديشه و كردار پاك) در ارتباط با ايفاي وظايف سياسي او عوامل مثبت در سياستراني است.
- اسلام، سعادت و خوشبختي نوع بشر به سمت يكتاپرستي، كمال رحمانيت و ربوبيت را مي انديشد. در فرهنگ «سعد- تدبيري» به سعادت فرد، جامعه و اجتماع بشري به سمت تعالي، كمال و نجات و رستگاري نظر دارد. حال آنكه در فرهنگ «شوم- تقديري» كه توأم با مكر و غلبه آزورزي، حسادت، شقاوت، خونريزي و خشونت، بديمني، فساد و تباهي است جامعه را به توحش، قانون گريزي و فريب و نيرنگ وا مي دارد كه فاقد اصول اخلاقي است.
از شرايط برجسته سياستراني آشنايي سياستمدار سياستران با علوم سياسي، جامعه شناسي، اخلاق، روانشناسي، تاريخ و بحران شناسي وتحليل وقايع (سياسي، اجتماعي و اقتصادي و پيامدهاي فرهنگي آن است) و اين از عوامل مؤثر و موفقيت آميز در زمينه سياستراني است.
- بهترين راهكار براي گزينش مديران همانا طردالگوي نگرشي به يادگار از ديرينه مبتني بر «زر، زور و تزوير» و رويكرد به فرهنگ توأم با ديانت، تقوا و امانتداري است.
- مهمترين معيار و الگوي انتخاب و گزينش مديران سياسي همانا علاوه بر شرايط عمومي عدالت و قانونمداري، داراي شرايط لازم از جهت دارامندي تخصص لازم، تعهد (وفاي به عهد و امانتداري) تقوا و ديانت است. چنين سياستي و چنين سياستمدار و سياستراني جامعه را به سمت كمال، تعالي و در نهايت مدينه فاضله متعاليه سوق خواهد داد. نمونه برجسته چنين سياستمداري را مي توان در دوره كوتاهي از تاريخ يعني به دوره سيره نبوي و حكومت علوي ياد كرد.

هولوكاست در بستر افسانه آشويتس

عليرضا جباري
روزي يك نويسنده ليبيايي به نام «عثمان اسماعيل» درباره هو لوكاست و صهيونيست ها، اينگونه نوشت كه، «صهيونيسم از مراجعه به تاريخ هراسناك است تا مبادا دروغ آدم سوزي و نسل كشي و اتاق هاي گاز آشكار شود.»
اين نوشته و امثال آن كه اين روزها زياد به چشم مي خورد، محصول رويش يك شبه و يا تفكري مبتني بر باورهاي غلط و يا زيرسؤال بردن يك ماجرا واقعي نيست، بلكه به نظر مي رسد واكنش منطقي مقابل حساسيت بيش از اندازه صهيونيست ها درمحافظت از افسانه اي موهوم است كه همواره تلاش شده واقعيت هاي مربوط به آن پنهان بماند.
هرچند پرداختن به افسانه اي موهوم كه در پي خود امتيازات فراواني را براي بانيان آن دارد، به مراتب از حفظ و نگهداري آن ساده تر است، اما هرگز نمي توان بهره برداري اقوام متنفذ و افراطي يهود و غيريهود وابسته به مكتب صهيونيست را از مبحث «هولوكاست» ناديده گرفت.
هولوكاست به قدري براي صهيونيست ها مهم است كه همه ساله روز 27 ژانويه براي بزرگداشت آيين آن! جشن گرفته مي شود و صهيونيست ها نيز براي آن يك روز جهاني به همين نام نام گذاري كرده اند.
دراين روز گروه هاي مختلف كه منافعشان ايجاب مي كند كه با صهيونيست گره بخورند، با برگزاري برخي مراسم اقدام به بزرگداشت آن مي كنند و با اين كار تلاش ميكنند تا اقدام صهيونيست ها در «تحريف تاريخ» را در افكار عمومي به نوعي توجيه كنند.
اما هولوكاست چيست؟ چرا بوجود آمد؟ چرا هزينه هاي گزافي براي نگهداري آن مصرف مي شود؟ چرا هرگز اجازه تحقيق دراين باره به دانشمندان و محقق داده نمي شود؟ به كدام دليل اسناد و مدارك مربوط به اين واقعه و يا هر واقعه مشابه ديگر، با وسواس خاص و فوق العاده محرمانه و تحت شديدترين تدابير امنيتي در گوشه اي پنهان، نگهداري مي شود؟
شايد بتوان با اطلاعات اندكي كه هر از چندي توسط برخي از مسئولان اين پرونده به بيرون درز مي كند، به بخش هايي از زواياي پنهان اين ماجراي ساختگي پي برد و از فاصله اي نزديكتر به اين افسانه پرداخت.
اما «هولوكاست» (holocaust) در اصل يك واژه انگليسي به معناي كشتار و يا كشته شدن دسته جمعي يا قتل عام است. كاربرد اين واژه در مورد كشتارهايي كه در نقاط مختلف جهان و در طول تاريخ واقع شده، نظير كشتار مردم در «سدن» در جنگ دوم جهاني كه بر اثر بمباران متفقين صورت گرفت و يا مرگ و ميرهاي گسترده در جريان اقدام برخي از اقوام و يا بلاياي طبيعي مانند كشته شدن شمار زيادي از مردم ايرلند در جريان قحطي اوايل قرن 20 و يا نسل كشي مسلمانان بوسني و هرزگوين توسط سرب هاي صربستان و همين طور كشتار وسيع مردم فلسطين توسط رژيم اشغالگرقدس، مورد استفاده قرار مي گيرد.
در چرايي به وجود آمدن اين ماجراي ساختگي نيز حرف ها بسيار است كه دراين مقال نمي گنجد، اما مي توان به همين بسنده كرد كه شايد بخشي از موجوديت فعلي صهيونيست ها و تاوان و غرامتي كه به طور روزمره از مستعمره اي به نام «مردم اروپا» بابت اداره زندگي و ادامه حيات سياسي صهيونيست ها، گرفته مي شود، مديون اين افسانه معروف ميان تهي است. گفته شده كه درباره هولوكاست اسنادي به قدمت 60 سال وجود دارد كه در آلمان نگهداري مي شود و تنها عده اي افراد خاص اجازه مطالعه و دسترسي به اين اسناد را دارند و اگر در پاره اي از موارد، اطلاعات مربوط به اين اسناد كه جعلي بودن هولوكاست را به اثبات مي رساند، توسط شخصي مطرح مي شد، درنهايت دادگاه رسيدگي به اين موضوع، رأي به محكوميت آن شخص و نه جعلي بودن هلوكاست مي داد.
اما هولوكاست در بستر افسانه اي ديگر به نام «آشويتس» شكل گرفت كه ماجراي آن توسط دكتر «استگليش» كه مسئوليت نظارت بر وقايع آشويتس را برعهده داشت، در كتابي به نام «افسانه آشويتس» نوشته و به چاپ رسيد.
آشويتس نامي است كه به اردوگاه نگهداري اسيران يهودي در جريان جنگ دوم جهاني اطلاق مي شد كه براساس ادعاي صهيونيست ها، دراين اردوگاه نازي هاي وابسته به ارتش هيتلر، شش ميليون يهودي را قتل عام كردند كه چندي بعد از طرح اين ادعا، «رودلف هس» فرمانده اردوگاه ويژه نگهداري اسيران يهودي، در دادگاه رسيدگي به جنايتكاران جنگي دولت آلمان نازي در شهر «نورنبرگ» ضمن رد قتل عام شش ميليون يهودي به دست حكومت نازي، اعتراف كرد كه منشاء طرح هو لوكاست امري غيرمعقول و غيرواقعي است.
به نظر مي رسد دكتر استگليش نيز وقايع كتاب خود را براساس اعترافات هس، كه به آخرين بازمانده ارتش نازي نيز معروف است، نوشته و تنظيم كرده است.
استگليش، در كتاب خود وجود كوره هاي آدم سوزي را منتفي دانسته و براساس نوشته برخي روزنامه هاي آلماني زبان كه پس از جنگ جهاني دوم و دربين سال هاي 1953 و 1954 ميلادي به چاپ رسيدند و اينك در بايگاني محرمانه در آلمان نگهداري مي شوند، هلوكاست را ساختگي ناميد.
روزنامه هاي آلماني زبان در آن زمان نوشتند كه زندانيان يهود در آشويتس براساس اعلام رسمي «صليب سرخ جهاني» وقت و نيز تحقيقات محققي به نام دكتر «زاني» كه درباره واقعيت هاي جنگ جهاني دوم به تحقيق مي پرداخت، تنها 17 تا 23 درصد بوده اند و حدود 300 هزار يهودي كه دراين اردوگاه نگهداري مي شدند هرگز به حمام گاز فرستاده نشدند، بلكه عمده آنان براثر ابتلا به بيماري هاي ديگر از بين رفتند.
اين موضوع بعدها توسط محققان ديگر از جمله «ديويد ايروينگ» مورخ و محقق سرشناس انگليسي و «روژه گارودي» نويسنده و استاد دانشگاه اهل فرانسه نيز به اثبات رسيد.
درسال 1999 ميلادي ايروينگ در دو كتاب تاريخي خود به نام «خاطرات گوبلز» و «جنگ هيتلر» با ارايه اسناد و شواهد متقن و محكم ماجراي هولوكاست را زير سؤال برد كه صهيونيست ها نيز تلاش وسيعي را براي خنثي كردن آن آغاز كردند.
اين مورخ انگليسي كه با اسناد معتبر، ادعاي كشتار شش ميليون يهودي به دست هيتلر در جريان جنگ جهاني دوم را خدشه دار ساخت، توسط دستگاه قضايي انگلستان تحت تعقيب قضايي قرار گرفت، اما در فاصله كوتاهي از زمان چاپ دو كتاب توسط وي استقبال زيادي توسط مردم از اين دو كتاب صورت گرفت.
ماجراي ضديت هيتلر با يهوديان نيز به مدتها قبل از جنگ جهاني دوم باز مي گردد و عمده اين ضديت ريشه در قرون 17 و 18 دارد كه عمده اروپاييان مشكلات خود را ناشي از رفتارهاي سوداگرانه و محتكرانه يهوديان مي پنداشتند و درهمين سال ها بود كه نهضت فراگيري به نام «آنتي سميتيسم» يا «يهود ستيزي» در اروپا شكل گرفت كه منحصرا نژادسامي را نشانه مي رفت.
به عبارت ديگر هيتلر با شكل دهي مجدد اين نهضت قصد همراهي با اروپايياني را داشت كه وي بشدت به حمايتشان در پيشبرد اهداف جنگي اش، در جهان نيازمند بود.
صهيونيست ها درپي افشاي روزافزون افسانه ساختگي هولوكاست اقدامات تبليغي زيادي را انجام دادند كه از جمله مي توان به انتشار كتابي با عنوان «خاطرات آدولف آيشمن» اشاره كرد كه در آن به تشريح وقايع ساختگي در جريان هولوكاست پرداخته شده است.
همچنين صهيونيست ها با ساختن فيلمي به نام «پرونده شيندلر» درپي طرح هو لوكاست در افكار عمومي جهاني بودند كه دراين فيلم سوزاندن و خفه كردن يهودياني به تصوير كشيده شده بود كه در جريان جنگ جهاني دوم در اردوگاه آشويتس بسر مي بردند.
محققاني مانند ايروينگ ثابت كردند كه برخلاف ادعاي صهيونيست ها، در اردوگاه «آشويتس» هيچ زنداني يهودي با گاز از بين نرفته و حمام گازي كه در فيلم «پرونده شيندلر» نمايش داده شد به كلي جعلي بوده و اساساً در سقف حمام هاي آشويتس يا اتاق هايي كه ادعا مي شود اتاق گاز بوده، هيچ سوراخي براي انتشار گاز وجود نداشته است.
ضمن آن كه گزارش صليب سرخ جهاني در آن هنگام نيز مؤيد اين موضوع بوده كه عمده زندانياني كه در اردوگاه آشويتس جان سپردند به واسطه ابتلا به بيماري «تيفوس» در گذشته اند و اجساد آنان به جهت جلوگيري از انتشار ويروس، در محفظه هاي مخصوص كه در اروپا رواج دارد و جايگزين خاكسپاري جسد به شمار مي آيد، به خاكستر بدل شده است.
برخي از مدارك نيز مشخص مي كنند، اتاق گازي كه اكنون در اردوگاه آشويتس بازسازي شده و به چشم مي خورد در واقع سال 1948 (سه سال پس از پايان جنگ دوم جهاني) به عنوان محلي براي جلب توريست ساخته شده است.
برخي از اسناد تاريخي مربوط به سرشماري يهوديان، تعداد اين يهوديان را تا سال 1940 حدود 560 هزار نفر ذكر كرده اند كه ارتش نازي به كمك برخي از سازمان هاي وابسته به صهيونيسم جهاني، طرحي را براي انتقال اين عده به يكي از كشورهاي اروپاي شرقي در سال 1942 در دستور كار خود داشت.
شايد بتوان طرح انتقال يهوديان به «ماداگاسكار» و يا ايده متمركز كردن يهوديان در اروپاي شرقي را در راستاي بهره برداري از نيروي كار ارزان و يا موارد مشابه ديگر ذكر كرد.
اما به راستي تحقيق درباره هولوكاست به معناي «بدنام كردن يهوديان» نيست، بلكه به منظور آشكار كردن يك خطا و تحريف تاريخي و بازنگري در نوشته هاي تاريخي دراين زمينه انجام شده است.
اسناد وشواهد زيادي در دست است كه نشان مي دهد نهادهاي وابسته به صهيونيست ها در كشورهاي مختلف از جمله، «مجمع مقابله با بدنام كردن يهوديان»، «مركز سايمون وينزنتال»، «شوراي نايبان يهوديان انگليس»، «كنگره يهوديان اتريش»، «كميته يهوديان آمريكا»، «شوراي نواب يهوديان آفريقاي جنوبي» و شماري ديگر از مؤسسات در نقاط مختلف جهان، همه ساله با هزينه هاي گزاف، تبليغات گسترده اي را براي زنده نگهداشتن نام هولوكاست و افسانه مربوط به آشويتس، صرف مي كنند.
به صراحت نمي توان گفت كه چه تعداد از 540 هزار يهودي ساكن در اروپا در جريان جنگ جهاني دوم كشته شده اند، اما مي توان براساس برخي شواهد شمار اين تعداد را كه در اردوگاه آشويتس مرده اند حداكثر 100 هزار نفر حدس زد كه همانگونه كه ذكر شد صليب سرخ جهاني نيز مرگ بيشتر آنان را براثر بيماري گزارش كرد، اما در عين حال نيز نمي توان منكر تيرباران يا به دار آويخته شدن تعداد معدودي از يهوديان توسط ارتش نازي بود.
هرچند براساس شواهد و اسناد ديگري كه در دست است مي توان گفت كه شمار كشته شدگان يهودي در ديگر اردوگاه هاي نازي ها، از اين نيز كمتر بوده است و به اين ترتيب رقم شش ميليون قرباني يهودي صحت نداشته و كاملا جعلي است و اثبات اين موضوع كه در اروپا و نقاطي كه درگير جنگ دوم جهاني بودند بسيار كمتر از اين مي زيستند، كاري دشوار نيست كه در نوشته اي ديگر مي توان به اين موضوع بيشتر پرداخت.
ذكر اين نكته نيز ضروري است، بسياري از اطلاعاتي كه امروزه درباره غيرواقعي بودن هلوكاست در دست است از جمله مواردي كه ايروينگ، خاطرات گوبلز را به آن مستند كرده، براساس آرشيو اسناد شوروي كه در سال 1992 و پس از فروپاشي اين كشور منتشر شد، بوده است.
در نهايت هولوكاست، پردازش غلط و بهره برداري از يك رويداد تاريخي است كه مانند بسياري از وقايع تاريخي، تنها مي تواند مورد استفاده قرار گيرد و اين ماجرا نه مي تواند هويت تاريخي براي يك ملت و يا يك قوم بشمار آيد و نه مي تواند دستاويزي براي دريافت تاوان و خسارت از فرزندان بانيان احتمالي آن كه در دادگاه تاريخ محاكمه شدند، به حساب آيد.
هولوكاست و ماجراي آشويتس همچنين نمي تواند همواره در تاريكخانه اسناد صهيونيست ها محبوس بماند و روزي خواهد رسيد كه بسياري از انسان ها خواهند نشست و افسانه هاي مربوط به اين ماجراي ساختگي را براي فرزندانشان تعريف كنند و بر همه باورهاي غلط برخي انسان ها، خنده اي تلخ خواهند زد.

هولوكاست دروغ مقدس غرب

تاريخ زندگي آدميان همواره مملو از افسانه ها بوده است. انسان ها هميشه دوست داشته اند خود را با فرآورده هاي قوه تخيل هم نوعان خوش قريحه شان سرگرم سازند و از اين كار لذت ببرند. به همين دليل افسانه پردازي هيچگاه فعاليتي كم رونق نبوده و اغلب مشكلي هم پديد نمي آورده است. مشكل عموما هنگامي بروز كرده كه برخي «قدرت هاي مسلط» يا «دست هاي پنهان» با اهداف ايدئولوژيك يا سياسي كاملا مشخص، افسانه هايي جعل كرده و بعد به روش هاي مختلف رسانه اي- پليسي تلاش كرده اند آن را «حقيقت خالص» جا بزنند. چنين افسانه ها جزو خطرناك ترين توليدات قريحه بشري بوده اند و فراوان در تاريخ مي توان سراغ گرفت كه در پس بعضي «دروغ هاي رسمي» چگونه مجموعه متراكم از منافع سياسي و اقتصادي افسانه پردازان قرار دارد.
چنين بحثي با وجود اينكه احتمالا ارزش يك كاوش تاريخي را دارد، ليكن ممكن است در دوره و زمانه اي كه ما در آن زندگي مي كنيم، كاملا بي ربط به نظر برسد. در آغاز هزاره سوم، در دوره اي كه پي در پي تكرار مي شود عصر انفجار اطلاعات و افزايش سرسام آور آگاهي ها و اطلاعات فردي و جمعي است، در زمانه اي كه به ما مي گويند سانسور عملا معناي خود را از دست داده و آزادي انديشيدن و سخن گفتن بدل به امري ناگزير شده است، در چنين وضع و حال چگونه مي توان يك دروغ شاخدار ساخت و آن را به زور به ديگران خوراند؟
«هولوكاست» اسطوره خفه شدن 6 ميليون يهودي توسط تازي ها با گاز و بعد سوزاندن اجساد آنها، نمونه بي بديل دروغ پردازي هاي سوپرمدرني است كه حمايت هاي صاحبان قدرت، ثروت و رسانه را نيز با خود دارد. جوانان درس خوانده، مردان و زنان آگاه و عاشقان آزادي هاي مدرن امروز به دوراني در آن گاليله را تهديد به سوزاندن كردند چون مايل به پذيرش كوركورانه يك افسانه رسمي درباره مركزيت كيهاني زمين نبود، به مثابه گذشته اي خوفناك مي نگرند كه البته خوشبختانه گذشته و رفته است. به راستي چه حالي خواهند داشت اين نازپروردگان اگر به آنها گفته شود هنوز هم مي توان يافت دگم هاي مقدسي كه كسي اجازه ندارد در آنها چون و چرا كند، بررسي محققانه و تحقيق علمي درباره آنها ممنوع است و اگر كسي در آنها ترديد كند و بي احتياطي كرده ترديد خود را به زبان آورد، او را به وحشيانه ترين شكل ممكن از هستي ساقط مي كنند. آن هم نه در دنياي غيرمدرن و... بلكه در آن بخش هايي از جهان كه خود را خاستگاه و خانه مدنيت و آزادي مي نامند. هولوكاست جزو اين دسته مقدسات تحت الحفظ است كه در غرب مدرن بحث درباره آن ورود به حريم ممنوعه تلقي مي شود.
بخش آخر گفت وگوي ما با محمدتقي تقي پور، كارشناس صاحبنظر مسايل صهيونيسم، به بررسي اين اسطوره اختصاص دارد.
محسن يزدي- مهدي محمدي
¤ آقاي تقي پور، با تشكر از حضرتعالي اگر اجازه بدهيد بخش دوم گفت وگو را به بحث درباره يك دروغ تاريخي بنام هولوكاست آغاز كنيم. بحثي كه امروز بواسطه سخنان رئيس جمهوري مورد توجه قرار گرفته است. اگر اشكالي ندارد مقدمه اي را بفرماييد تا وارد بحث اصلي شويم.
- همانطوريكه قبلاً عرض كردم يكي از اركان اصلي سلطه صهيونيسم در دنياي معاصر بويژه در سرزمين فلسطين «مظلوم نمايي» است. اين «مظلوم نمايي» مقدمه اي براي بحث «هولوكاست» است چرا كه اگر اين «مظلوم نمايي» نبود قطعاً بدانيد كه پروژه صهيونيست ها با شكست مواجه مي شد. آن فعاليت هاي «ضد يهودي» كه عرض كردم در اروپا در قرن 19 و حتي اوايل قرن 20 مطرح بود و پشت پرده آن خود رهبران صهيونيست حضور داشتند، حول همين محور است. از اين دست حوادث هم بسيار زياد است؛ مثلاً در سال 1950 ، حدود 100 هزار يهودي در عراق ساكن بودند كه حاضر نبودند به فلسطين عزيمت كنند. خود رهبران يهودي بعدها در كتاب ها نوشتند و يا اعلام كردند كه يك كنيسه معروف در عراق بنام «شمتو» وجود داشت كه يهودي ها مخفيانه با مواد آتش زا به اين كنيسه حمله كرده بودند و عده اي را هم از بين بردند تا بقيه يهودي ها بفهمند كه اينجا جاي ماندن نيست و اگر بمانيم ما را آزار مي دهند. يعني مي خواستند القاء كنند تنها جايي كه براي يهودي ها امن است «اسراييل» است.
دقيقاً در زمانيكه انگلستان، فلسطين را بخصوص در مقطع سالهاي نزديك به تاسيس اسراييل تحت اشغال خود داشت، اعتراضاتي در دنياي اسلام و جاهاي ديگر بلند شد، انگليسي ها مجبور شدند يكسري مقرراتي را وضع كنند كه يهودي ها براساس ضابطه اي وارد فلسطين شوند. مثلاً يك بار از ورود يك كشتي حامل يهودي ها به فلسطين جلوگيري كردند، گروه هاي شبه نظامي يهودي كه در فلسطين تاسيس شده بودند مثل گروه اشترن، هاگانا، پالماخ و ... كه برخي از آنها پس از جنگ دوم جهاني شكل گرفتند، اين كشتي را با تمام آدم هاي داخل آن از بين بردند. بعد خيلي پر سر و صدا تبليغات كردند كه انگلستان جلوي عزيمت يهودي ها را گرفته و آنها را اينطور از بين مي برد؛ در حاليكه اينطور نبود. عرضم اين است كه موتور محركه صهيونيست ها در طول دوران فعاليتشان «مظلوم نمايي » بوده و هنوزم همين طور است.
¤ اين مظلوم نمايي قاعدتاً بايد مصداق هاي روشن و قابل توجهي هم داشته باشد.
- بله حالا عرض مي كنم. من به دو مورد از آن اشاره مي كنم كه شايد تا حالا خيلي كم هم گفته شده باشد. يكي از اين موارد در ايران خود ما اتفاق افتاده است. اين واقعه اي را كه عرض مي كنم يك ادعا نيست بلكه سند ما منابع عهد عتيق است. يهودي ها هميشه اين مساله را مطرح مي كنند و به آن مي بالند كه وقتي بخت النصر پادشاه بابل، آنها را به اسارت برد، كوروش پادشاه ايران بود كه منجي آنها شد و لذا به كوروش در منابع يهودي لقب «مسيح منجي» دادند. در منابع هست كه كوروش بعد از چندين دهه به بابل حمله مي كند و يهودي ها را آزاد مي كند و به آنها مي گويد كه آزادند به هر كجا كه مي خواهند از جمله ايران بروند كه خيلي از يهودي ها به ايران مي آيند. از طرف ديگر فاصله بين كوروش و خشايارشاه يك فاصله كوتاه چند ده ساله است. طي اين چند ده سال يهودي ها موقعيت بسيار بالايي در ايران پيدا مي كنند. حالا داستان از اينجا آغاز مي شود- يهودي ها با توجه به موقعيتي كه در ايران كسب كرده بودند به دربار خشايار شاه نفوذ مي كنند. يك فرد يهودي بنام «مردخاي» به دربار نفوذ پيدا مي كند. اينها توطئه اي مي چينند تا بتوانند اين نفوذ را در دربار ايران گسترده تر كنند. به اين شكل شاه بزمي برپا مي كند كه همه عالي مقامان و عالي منصبان حضور داشتند و از ملكه خودش كه ملكه «وشتي» بوده تقاضا مي كند در جشن حضور پيدا كند. ملكه انسان محجوبي بوده و ازحضور در اين جشن خودداري مي كند. شاه بخاطر اين سرپيچي ملكه را از دربار اخراج مي كند و او را به قول ما طلاق مي دهد. از آنطرف به دنبال هنر جديدي مي گردد. با دسيسه «مردخاي» يك زن يهودي بنام «حدسه» معروف به «استر» كه دختر عمو يا برادرزاده «مردخاي» بوده به شاه عرضه مي شود و خشايار شاه وي را براي همسري انتخاب مي كند و به اين شكل «استر» ملكه ايران مي شود و باهمكاري «مردخاي» شاه را دراختيار خودشان مي گيرند. تا اينكه در يك جشني به شاه مشروب مي دهند و در حالت غير عادي از وي فرمان مي گيرند مبني بر اينكه يك روز اينها اجازه داشته باشند مخالفان خود را سركوب كنند. چون بحر حال در بين ايراني ها مخالفاني داشتند و اينها مي خواستند كه اين مخالفان خود را هرچه زودتر از بين ببرند و اين كار را هم مي كنند. در منابع يهودي و در كتاب «استر» اين واقعه آمده كه اينها يك داستان ساختند مبني بر اينكه وزير اعظم شاه كه «هامان» نام داشته با يك عده اي مخالف ما بودند و مي خواستند ما را از بين برند و حالا ما پيش دستي كرديم و از خودمان دفاع نموديم وعيناً آمده كه گفتند هامان وزير قصد داشت ما را در 13 «آذار» (ماه عبري كه منشا رومي دارد) از بين ببرد و ما ازشاه فرمان گرفتيم و 14 آذار ما تدبيري انديشيديم.
¤ يعني چه كردند؟
- در آن زمان شوش پايتخت دولت هخامنشي بود. در شوش هامان وزير را با ده پسرش به قتل مي رسانند و تعدادي ازايراني ها را نيز از بين مي برند. بعد ازاين واقعه ازشاه مي خواهند كه يك روز ديگر به آنها مهلت بدهد تا به از بين بردن مخالفانشان ادامه بدهند. در مجموع اين دو روز و براساس آمار منابع يهودي كه موجود است، 75 هزار ايراني توسط اينها كشته شدند- اين واقعه در منابع خودشان آمده كه تنها بدليل اينكه گمان مي كردند عده اي از ايراني ها با آنها دشمن هستند و مي خواهند آنها را از بين بردند. يعني با مظلوم نمايي و با اين استدلال كه ما يك عمل پيشگيرانه انجام داديم 75 هزار نفر ازايراني ها را قتل عام كردند. جالب اينكه اين دو روز را به اين خاطر عيد اعلام كردند.
¤ اسم اين عيد چيست؟
- عيد «پوريم». پوريم يعني قرعه دليل اين اسم گذاري هم اين بود كه مي گويند هامان وزير در روز 13 آذار قرعه انداخته بود كه ما را بكشد ولي ما توانستيم اين توطئه را خنثي كنيم. عيد «پوريم» يكي از اعياد رسمي قوم يهود است كه هر سال نه فقط در ايران بلكه در تمام دنيا 2 روز جشن رسمي برپا مي كنند و در اين جشن بدمستي مي كنند و رقصهاي مخصوصي دارند كه در اين 2 روز انجام مي دهند، به شادي كشتن ايرانيان. اينها در كتاب خودشان وجود دارد ولي انگار ما جرأت نداريم اين چيزها را بازگو كنيم. به جرم ناكرده و با مظلوم نمايي ايراني ها را كشتند و سالها هم به ميمنت آن جشن مي گيرند. در آيين اينها ما اساساً بشر نيستيم. يعني هر موقع كه بتوانند و در موضع قدرت باشند نيات خود را عملي مي كنند و اساساً معتقدند كه در دوره اي كه قدرت دارند نبايد با كسي تعامل كنند و فقط بايد اعمال قدرت كنند. اينها اصطلاحي دارند بنام «گوئيم». «گوئيم» معادل «حيوان» است. يعني غير از خودشان را «گوئيم» يا «حيوان» مي دانند و از ابتداي كودكي تا بزرگي در سطوح مختلف تعليم مي بينند. مثلاً وقتي يك كسي غير از خودشان را مي كشند انگار كه يك پشه يا مگس يا حيوان بي ارزش را كشته اند. دقيقاً همين احساس كه نسبت به فلسطيني ها دارند.
¤ واقعه دوم كه گفتيد چه بود؟
- واقعه دوم مربوط به «انگيزاسيون» يا «تفتيش عقايد» است، حتماً شما نام «دادگاههاي تفتيش عقايد» را شنيديد كه مي گويند در قرون وسطي در اروپا حكام مسيحي و دستگاه پاپ يك دادگاهي درست كرده بودند و «تفتيش عقايد» مي كردند، اين واقعه هم چيزي شبيه «هولوكاست» است.
¤ چطور؟
- الان چطور با بردن نام هولوكاست همه به ياد جنگ جهاني دوم و جنايت هيتلر مي افتند با بردن نام «تفتيش عقايد» هم همه به ياد كليساي مسيحي قرون وسطايي و قتل عامهاي وحشيانه و... مي افتند. اينها در كتابها آمده درصورتيكه همه اينها دروغ است. بنده براساس آمار و اسناد خدمت شما عرض مي كنم كه در كل دوراني كه بنام «تفتيش عقايد» مطرح شده كه چيزي حدود 300سال است، آمارهاي منابع يهودي مثل دايره المعارف يهود يا تحقيقاتي كه در ايران صورت گرفته مثل تحقيقات برادر عزيز و فرهيخته جناب آقاي دكتر عبدالله شهبازي، كه در اين قسمت بنده وامدار تحقيقات ايشان هستم نشان مي دهد كه طي اين سالها (اواسط قرن16) پاپ وقت نه تنها ضديهود نبوده بلكه با يهودي ها رابطه نزديك خانوادگي هم داشته است و جالب اينكه پزشك مخصوص وي يهودي بوده است و اساساً گرايشات ضديهودي هم نداشته است. درست زماني كه مي گفتند يهودي ها را آزار مي دادند و آنها را مي كشتند درصورتيكه اصلاً اينطور نبوده است. در اين اسناد كه در كتاب زرسالاران يهود جناب آقاي دكتر شهبازي آمده آورده شده برخلاف تصور رايج، رابطه پاپ و دستگاه كليسا با يهوديان كاملاً دوستانه گزارش شده است تا بدان حد كه پاپ با يهوديان رابطه شخصي داشت. بعد مي افزايد كه در نيمه اول سده 16، رابطه حسنه اليگارشي يهودي با پاپها اوج گرفت و اين در زماني است كه از دوران «لوئي دهم» اعضاي خاندان «مديچي» به مقام پاپي رسيدند. خلاصه اينكه در دوران «تفتيش عقايد» در 2دوره دادستان در رأس دستگاه «تفتيش عقايد» 2نفر يهودي بودند. خب اينها با چه كساني برخورد خواهند كرد؟ آقاي شهبازي در كتابشان آورده اند كه محكمه «تفتيش عقايد» در سپتامبر 1480 در شهر «اشپيله» در اسپانيا آغاز بكار كرد كه اين منطقه يك كانون مهم مسلمان نشين به شمار مي رفت. يعني در منطقه اي كه دادگاه «تفتيش عقايد» تشكيل شد اكثريت مردم مسلمان بودند. در سال 1486 «آلفونسو دلاكاواريا» از يك خاندان يهودي و وزير مقتدر «فردينان» محكمه «تفتيش عقايد» را در شهر «بارسلونا» برپا كرد. يعني اولين بار يك يهودي اين دادگاه را برپا مي كند. آقاي شهبازي مي نويسد كه دايره المعارف يهود پس از ذكر اين مطلب بطور مشروح درباره رابطه دوستانه او با يهوديان سخن مي گويد. معني اين شيوه نگارش دقيقاً آن است كه خوانندگان يهودي اشتباه نكنند و دريابند كه او «تفتيش عقايد» را نه براي پيگرد يهوديان بلكه براي پيگرد مسلمانان و مخالفين اليگارشي يهودي تشكيل داده بود. يعني ممكن بود چند يهودي كه با دستگاه اينها مخالف باشند نيز توسط آنها از بين بروند اما هدف اصلي مسلمان ها بوده اند.
¤ آمار كشته شدگان «تفتيش عقايد» به چه شكل بوده است؟
- در مناطقي كه دادگاههاي «تفتيش عقايد» تشكيل شده، آمارهاي مورد تأييد يهودي ها نشان مي دهد كه تعداد كشته هاي مسلمانان نسبت به يهودي ها ده به يك بوده است، يعني به ازاي هر ده مسلمان يك يهودي كشته شده است. آنهم يهودي هايي كه با اليگارشي يهودي و دستگاه آنها مخالف بودند كشته شدند.
¤ تعداد كل كشته شدگان چند نفر بوده است. آيا آماري در اين باره وجود دارد؟
- بله عنوان شده كه در كل اين مقطع 300سال، يك رقمي در حدود 31هزار نفر كشته شدند كه از اين تعداد يك دهم آن يهودي بوده و باقي مسلمان بودند. يعني چيزي حدود 3هزار يهودي آنهم نه عامه يهودي ها بلكه كسانيكه با اشرافيت يهود مخالف بودند. حالا مرتب مي گويند «دادگاه تفتيش عقايد»، «دادگاه تفتيش عقايد». حقيقت وارونه جلوه داده شد- در منابع موجود است كه در همان سالها يا بعد از آن چيزي حدود 3ميليون مسلمان ساكن همان مناطق را آواره مي كنند ولي اين را كسي نمي گويد و از آنطرف يك واقعه جعلي را مرتب مثل چماق بر سر ما مي زنند.
¤ اجازه بدهيد بعد از ذكر اين نمونه هاي مهم به بحث «هولوكاست» برسيم. يهودي ها سالهاست كه يك ادعايي را درمورد كوره هاي آدم سوزي و اتاقهاي گاز در جنگ جهاني دوم مطرح كرده اند. ما مي خواهيم بدور از هيچ گونه پيش داوري براساس اسناد و مدارك معتبر بدانيم كه اساساً قضيه «هولوكاست» چيست؟
- بحث «هولوكاست» تقريباً به اواسط جنگ جهاني دوم بازمي گردد. يعني اين سوژه از آن زمان توسط برخي تشكلها و محافل صهيونيستي و نه در مجامع رسمي ديگر پيدا شد چراكه در آمريكا، اروپا، رم و واتيكان كه نقش اساسي در دنياي آن روز داشت هيچ سندي وجود ندارد كه در آن زمان چنين واقعه اي كه يهودي ها كشته شدند نقل شده باشد.
¤ حتي بعد از اين ماجرا، واتيكان بيانيه داد كه اعلام مي كند از كوره هاي آدم سوزي بي خبر است.
- بله.
¤ حالا اساساً بهانه يا نشانه طرح چنين ادعايي چه بوده است؟
- بحث اين بود كه در جنگ جهاني دوم مثل همه جنگها طرفين تخاصم، اردوگاه اسيران داشتند كه در آن از همه اقوام و ملل پيدا مي شد. آلمان هم چنين اردوگاهي داشت. اما در سالهاي مياني و رو به پاياني جنگ بيماري تيفوس در اردوگاههاي اسيران در خاك آلمان و بخشي نيز در سرزمين لهستان امروز، شيوع پيدا كرد. عكسهاي آن زمان اجساد اين اسرا را بسيار لاغر با دنده هاي بيرون زده و چهره هاي استخواني نشان مي دهد.
¤ يعني اين نشانه بيماري «تيفوس» است؟
- بله. اين علايم بيماري «تيفوس» است كه به مرور زمان انسان را از بين مي برد.
¤ اين بيماري از كجا آمده بود؟
- بر اساس يافته ها عامل اين بيماري خود مهاجمين بوده اند. خصوصاً ناقل آن يكسري از اسراي روسي بوده اند. بهرحال اين بيماري در اردوگاههاي اسيران در آلمان شيوع پيدا كرد. در آن زمان و آن موقعيت امكانات پزشكي آلمان اجازه نمي داد كه آنها بتوانند جلوي شيوع اين بيماري را بگيرند و خود پزشكان آلماني هم به اين امر اعتراف كردند. بهرحال اينها ناگزيربودند از راه هاي مختلف اين بيماري را در اردوگاه ها مهار كنند. يعني با گاز «زيكلون ب» اتاق ها و حتي البسه را ضدعفوني مي كردند و از موادي براي از بين بردن حشرات ناقل بيماري استفاده مي كردند. ولي با اين حال اين كارها كفايت نمي كرد. يعني گاهي اوقات خود اجساد ناقل بيماري بودند و اگر آنها را دفن هم مي كردند ممكن بود باعث انتقال بيماري شوند و به اين ترتيب اينها مجبور بودند اجساد را بسوزانند و پزشكان مسئول در اردوگاه ها چنين مجوزي را صادر كرده بودند. بنابراين اينها اجساد را با البسه شان خاكستر مي كردند. چيز عجيبي هم نبود و همه هم مي دانستند ولي بعد از جنگ زمزمه بلند شد كه اين اتاقها، اتاقهاي آدم سوزي بوده است. بعداً گفتند كه اين اتاقها، اتاق گاز بوده كه يهودي ها را در آن خفه مي كردند و بعد جنازه هاي آنها را خاكستر مي كردند. حالا سؤال اينجا مطرح است كه چرا اول يهودي ها را مي كشتند و بعد اجسادشان را خاكستر مي كردند يا اين چه گازي بوده كه اين تعداد از افراد را كشته درصورتيكه دست اندركاران خودشان كوچكترين آسيبي نديده اند؟ يا اينكه با آن شرايط جنگي و كمبود امكانات چطور امكانپذير است كه 6 ميليون نفر ابتدا با اتاق گاز كشته و سپس در كوره سوزانده شوند؟ اين مسأله چطور امكانپذير است؟ خلاف اين مسأله را برخي از خود محققين غربي هم اثبات كرده اند. افرادي مثل پروفسور فوريسون كه بعدها مورد غضب كانونهاي صهيونيستي قرار مي گيرد. او به صراحت مي گويد كه اين حرفها را حتي ما هم باور كرده بوديم ولي بعداً وقتي تحقيق كردم و تمام اسناد به جامانده مثل اسناد دادگاه نورنبرگ و آرشيو محرمانه يهود در فرانسه را بررسي كردم متوجه شدم كه همه اين موارد دروغ است.
¤ فوريسون چطور توانسته بود به اين اسناد كه بقول شما برخي شان اسناد محرمانه يهود هم بود دست پيدا كند!
- صهيونيست ها فكر مي كردند فوريسون يك محقق از نظر آنها بي طرف و ناشناخته اي است و اصلا فكر نمي كردند كه وي به چه نتايجي رسيده است اين بود كه بقول خودش با چاپ اولين مقاله اش در لوموند داد صهيونيست ها درآمد.
فوريسون مي گويد بعد از تحقيق بسيار بر روي اسناد (تخصص اصلي فوريسون سندشناسي است) و گفتگوي بسيار با سم شناسان متعدد همه آنها معتقد بودند كه چنين كشتاري اساساً مقدور نيست. يعني در شرايط عادي هم مقدور نيست چه رسد به شرايط جنگ.
¤ فوريسون مي گويد من حتي بازمانده اي هم از اين واقعه پيدا نكردم.
- بله مي گويد من در لوموند نامه نوشتم كه اگر حتي يك نفر هم وجود دارد كه بازمانده هولوكاست است و اتاق هاي گاز را به چشم خودش ديده خودش را معرفي كند كه البته هيچ گاه چنين اتفاقي رخ نداد. و مي گويد در مورد اين ماجرا فقط با تهديد و تخاصم روبرو بودم و نه منطق و استدلال. و جالب اينكه فوريسون مي گويد من در طول سالها هيچگاه با يهود كاري نداشتم و هر قوم ديگري هم بود من كار خودم را مي كردم و مي خواستم بعنوان محقق بدانم كه اين واقعه تاريخي چقدر سنديت دارد. بعد مي گويد من متوجه شدم كه با يك تهاجم سازمان يافته روبرو هستم كه مهاجمين با آدمهاي معمولي فرق دارند. بعد فوريسون حرف جالبي دارد. مي گويد: من بعد از سالهاي سال فهميدم كه با كساني طرف هستم كه خودشان يك سوژه براي مطالعه هستند و موضوع هولوكاست يك مسئله فرعي است.
¤ تهاجم به فوريسون در داخل فرانسه صورت گرفته است؟
- بله. خود فوريسون مي گويد من با دختران و پسران ميليشاي اسراييلي در فرانسه روبرو شدم كه بشكل خيلي سازماندهي شده من را مورد تهاجم قرار مي دادند و ضرب و شتم مي كردند.
¤ يعني اينها در فرانسه ميليشا دارند؟
- بشكل مخفي بله. حالا اجازه بدهيد براي رد افسانه هولوكاست دلايل ديگري را نيز عنوان كنيم كه بسيار قابل تأمل است. ما متأسفيم كه امروزه خيلي از افراد اهل فكر و باسواد ما تحت تأثير تبليغات غرب واقع شده اند و خيلي ساده مسايل را مي پذيريم. مثلا در مورد همين هولوكاست برخي از متفكران هم هستند كه با تأسف انسان مي بيند ك طرف اصل قضيه هولوكاست و وجود اين ماجرا را قبول كرده و بر سر تعداد كشته ها بحث مي كند در صورتيكه اساساً اصل ماجرا زير سؤال است كه دلايل متقن بسياري در اين باره وجود دارد.
يكي از نكاتي كه بسيار قابل توجه است و دروغ بودن هولوكاست را اثبات مي كند آمار جمعيت يهوديان قبل و بعد از جنگ جهاني است سالنامه هاي آمريكا قبل از جنگ در سال 1939 آمار يهودي ها را اعلام كرده است. همين سالنامه ها و اسناد مشابه بعد از جنگ نيز آمار يهودي ها را اعلام كرده است. جالب اينكه آمار جمعيت يهودي ها كه توسط سالنامه هاي آمريكا قبل و بعد از جنگ اعلام شده تغيير پيدا نكرده است!» حالا 6 ميليون يهودي چطور كشته شدند و در آمار نيامده جاي سؤال است و معلوم مي شود كه اصلا چنين واقعه اي اتفاق نيافتاده است.
¤ در آن زمان در اروپا چقدر يهودي زندگي مي كردند؟
- در كل اروپا در زمان جنگ سه ميليون و يكصدو بيست هزار يهودي ساكن بودند. حالا نكته بعدي اينجاست كه اين 6 ميليون از كجا آمده است و چطور 2 برابر يهوديان ساكن در اروپا در جنگ كشته مي شوند؟ نكته جالب توجه ديگر هم اينكه از جمعيت 600 هزاريهودي كه در آلمان ساكن بودند، 400 هزار نفرشان به دستور هيتلر از آلمان اخراج شده بودند و اين مسأله قبل از جنگ اتفاق افتاده بود يعني در آلمان تنها 200هزار يهودي ساكن بودند. نكته اي كه بايد به آن توجه كرد اين است كه آمار يهودي ها قبل و بعد از جنگ تغيير پيدا نكرده است، حالا اينكه برخي مي گويند هولوكاست وجود داشته و مثلا 100 يا 200 هزاريهودي كشته شده اند بايد عرض كنم خير اينطور نيست. البته اندكي قبل از جنگ دوم يعني از سال 1935تا اندكي بعد از آن يعني در سال 1942 يك مهاجرت و جابجايي بزرگي از طرف يهودي ها صورت گرفته ولي در اين ميان تعداد كل يهودي ها تغيير نكرده است.
مسأله اي كه اينجا مايلم به آن اشاره كنم اين است كه بعد از جنگ جهاني دوم، يهودي ها بواسطه اين داستان جعلي از اروپا طلبكار شدند. به اين ترتيب براي اداي دين اروپايي ها به يهودي قانونهايي در بعضي از اين كشورها مثل سوئيس، اتريش و آلمان وضع شد و به اين شكل اين كشورها بخاطر ظلمي كه در حق يهودي ها انجام داده بودند و آنها را كشتند بايد به بازماندگانشان غرامت پرداخت كنند.
¤ يعني مي بايست بخاطر هولوكاست به يهودي ها غرامت پرداخت كنند؟
- بله. براي واقعه اي كه هيچ وقت اتفاق نيافتاده بود قرار شد برخي از كشورهاي اروپايي به بازماندگان يهوديان كشته شده، يكسري كانونهاي متولي يهوديان و صندوق ملي يهود غرامت بدهند و اين بشكل رسمي از طرف اين دول پذيرفته شده است. همين الان هم آلمان خسارت پرداخت مي كند و تاكنون بيش از صدميليارد مارك خسارت پرداخت كرده است و اين قرارداد تا سال 2030 ادامه دارد.
دستاورد اقتصادي كه يهودي ها از اين فضا داشتند نيز بسيار زياد بوده بشكلي كه بايد بخصوص آلماني ها را در اين زمينه مظلوم دانست چرا كه تاوان كاري را كه آلمان نازي نكرده اينها بايد بدهند. شما مي دانيد كه طلاهايي كه آمريكا و انگليس بعد از ساقط شدن آلمان نازي به تاراج بردند يا سپرده هايي كه در سوئيس مربوط به آلمان بود و به نام اينكه اين پولها مال يهودي هاست آنرا تصاحب كردند. همين الان مشكل طلاهاي آلمان كه هزاران تن است حل نشده است و در بانكهاي انگليس نگهداري مي شود و سود آن را به تشكلهاي يهودي مي دهند. در جنگ جهاني دوم 5/8 ميليون آلماني كشته شدند. 5/1 ميليون نفر از اينها كه اسير بودند در روزهاي آخر جنگ و پس از سقوط آلمان نازي بوسيله بمباران هوايي در اردوگاه ها كشته شدند كه معمولا كسي به اين آمارها اشاره نمي كند. يا در اوكراين 6 ميليون اوكرايني از گرسنگي تلف شدند. هيچ كس به اين آمار توجه نمي كند و كسي براي اينها ناله نمي كند و اساساً كسي جرأت ندارد از اين عده ياد كند.
بهر حال اينها افكار عمومي غرب را بدهكار خودشان كردند به شكلي كه اشك آنها را هم درآورده اند و خيلي از غربيها هم باور كرده اند كه عليه يهودي ظلم كرده اند ولذا وقتي اينها در فلسطين آن همه قساوت و سنگدلي كردند همه سكوت كردند و حتي با آنها همراهي كردند و به نوعي به صهيونيست ها حق دادند. الان اينها كاري كرده اند كه تا كسي حرف مي زند مي گويند كه شما مي خواهيد يك هولوكاست ديگري راه بياندازيد. يا مي گويند ايران از انرژي هسته اي مي خواهد عليه اسراييل استفاده كند. الآن شما مي بينيد يكي از علت هاي اصلي كه عراق را ضعيف كردند و به اين روز درآوردند به خاطر احساس خطري بود كه براي اسرائيل مي كردند يا تهاجم آمريكا به جهان اسلام و خصوصاً ايران به همين دليل صورت گرفته است. شما مي دانيد و اسناد آن هم هست كه سال 1356 خود اسراييلي ها با ايران قرارداد داشتند كه در رشته فيزيك هسته اي دانشجو تربيت شود و اسراييل توافق كرده بود به ايران موشكهاي بالستيك با كلاهك هاي هسته اي بدهد. اما وقتي جمهوري اسلامي حاكم شد و گفت كه فلسطين بايد به صاحبان اصلي آن بازگردد يكمرتبه همه چيزعوض شد.
¤ گفته مي شود كه قوانيني در كشورهاي اروپايي گذاشته شده كه هرگونه سؤال ياشبهه در مورد هولوكاست را محكوم كرده و طرف سؤال كننده مجازات مي شود.
- در اين مورد قوانيني وجود دارد.مثلاً در فرانسه در سال 1990 زمان نخست وزير «فابيوس» كه يهودي هم بوده قانوني به تصويب رسيد كه در مورد هولوكاست و سه وجه اصل كشتار، اتاقهاي گازو كوره هاي آدم سوزي و در مورد رقم 6 ميليون كشته كسي حق اظهارنظر ندارد. اگر كسي در اين مورد صحبتي كند بين 2هزار تا 300 هزار فرانك جريمه دارد كه فوريسون يك بار چنين جريمه اي را پرداخت كرده است. اين جدا از حمله هاي ميليشايي يهودي، اذيت و آزار و روانه بيمارستان كردن و... است. چيزي حدود يكماه تا يك سال هم حبس در نظر گرفته اند كه متهم بايد اين حبس راتحمل كند. الآن در اتريش، سوئيس، فرانسه و برخي ديگر كشورهاي اروپايي اين قانون اجرامي شود و نمونه آن يك ماه پيش دستگيري «ديويد يروين» است كه در اين باره تحقيق كرده بود و از انگليس به اتريش رفته بود و الآن هم دربازداشت است و قرار است او را محاكمه كنند.
¤ افرادي كه در غرب مثل اساتيد دانشگاه و فرهيختگاني كه در اينباره كار كردند و مورد غضب قرارگرفتند چه كساني بودند ؟
- افرادي مثل «پل راسينيه»، «مورگن گراف»، «استاگليچ»، «فورسون» و افراد زياد ديگري وجود داشته اند كه بازداشت شدند، از دانشگاه اخراج شدند و برخي از آنها زندگي مخفيانه دارند تا از گزند جوخه ترور مخفي صهيونيست ها در امان بمانند و اين مسئله درآلمان و فرانسه وبرخي كشورهاي اروپايي وجود دارد.
يا مورد ديگر، در تاريخ 16 نوامبر 1998 يك كتابفروش به نام «پترو وارلا» به جرم انكار هولوكاست و اتهام تحريك و خصومت نژادي در نوشته هاي خود براساس دادخواست مركز «سيمون ويزيتال» كه يك سازمان بين المللي يهودي است و يك سازمان ديگر يهودي و نيز جنبش يهوديان آزاديخواه به 5 سال زندان محكوم شد. در آلمان نوشته هاي تجديدنظر طلبانه در آتش سوزانده مي شود. يك شهروند آمريكايي و يك شهروند اروپايي كه در اين مورد تحقيقاتي انجام داده اند هنوز در زندان و در رنج و سختي بسر مي برند. يا برخي آلماني ها و اتريشي ها كه الان در تبعيد زندگي مي كنند ولي گويا كسي نبايد اينها را بداند.
در صورتيكه اگر اين عده اصل هولوكاست را منكرمي شدند شايد ما نام آنها را به اين شكل نمي شنيديم، يك نكته ديگر اينكه اخيراً يعني آبان امسال مجمع عمومي سازمان ملل قطعنامه اي داشت مبني بر اينكه روز 27 ژانويه هر سال روز بين المللي هولوكاست است. يعني حتي اين مسئله را به اين شكل رسمي كردند كه ديگر كسي نتواند حرفي بزند و بعد گفتند بايد به كشورها توصيه كنيم كه برنامه هاي آموزشي ويژه براي جلوگيري حوادث ناشي از نسل كشي، سازماندهي كرده و از تكرار هولوكاست خودداري ورزند و اين قطعنامه را امسال با 104 راي تصويب كردند. البته برخي كشورها موزه هايي هم در اين باره تأسيس كرده اند و مرتب بچه ها و دانشجويان و مردم را براي بازديد از آن تشويق مي كنند.
¤ آقاي تقي پور! اين موارد تا به حال افشا نشده يعني كسي نيامده اينها را براي افكار عمومي بازگو كند؟
- جالب است به 2 مورد از فريبكاري هايي كه اين ها در مورد هولوكاست انجام دادند و بعد اين فريبكاري افشا شد اشاره كنم. يك كتابي هست به نام «پرنده رنگ شده» به نويسندگي «جرزي كوزينسيكي» كه البته به فارسي ترجمه نشده است. اين كتاب به زبان انگليسي و لهستاني چاپ و پخش شده است. سازمانهاي يهودي اين كتاب را به عنوان «بهترين اثر» درباره افشاي ماهيت نازيسم معرفي كردند. درباره صداقت نويسنده واصالت آن كلي صحبت كردند. نويسنده خودش را يك بازمانده يهودي در اردوگاه هاي نازي معرفي مي كند كه داستانهاي عجيب و غريبي در اين كتاب آورده است. اين كتاب چندين جايزه از محافل بين المللي و يهودي گرفته است و حتي در برخي از دانشگاه هاي اروپا به عنوان كتاب درسي از آن استفاده مي شود جالب اينكه بعداً از سوي يك محقق در يك نشريه اي اين كتاب و نويسنده آن شناسايي مي شود و در يك افشاگري ماهيت آن برملا مي شود و اعلام مي شود كه نويسنده نه تنها يهودي نيست و نه تنها در اردوگاه هاي آلمان نبوده بلكه در زمان جنگ در مناطق خوش آب و هواي سوئيس زندگي مي كرده است. حالا ببينيد يك چنين فردي با دروغ چه غوغايي مي كند و چقدر روي او تبليغات مي كنند.
¤ و مورد بعدي...
- يك كتاب ديگري وجود دارد به نام «پاره خاطرات» نوشته «بنجامين ويلكوميرسكي». يهودي ها اين كتاب را به عنوان شاهكار كوچك معرفي كردند. چندين جايزه ويژه يهودي،جايزه يادواره يهودستيزي، و... به آن دادند و تبلغيات فراوان كردند. حتي جايزه ملي يهود را هم به اين كتاب دادند. اما نويسنده اروپايي تحقيق مي كند كه اين نويسنده يك دروغگويي است كه اساساً مشكل رواني دارد و از لحاظ فكري دچار اختلال است. بعداً معلوم مي شود كه نويسنده اساساً يهودي نبوده و در زمان جنگ هم در آلمان و لهستان حضور نداشته است. از اين نمونه ها بسيارزياد است واين نشان مي دهد كه بسياري از فيلمها، كتابها، نوشته ها ساخته و پرداخته محافل يهودي-صهيونيستي است و نمي شود به آنها استناد كرد و اين گوشه اي از داستان فريبكاري يهوديان است.